سایت شرط بندی فوتبال – حق پخش مسابقات ورزشی ۱۵ میلیارد، قرارداد یک فوتبالیست ۱۰ میلیارد!

سایت های شرط بندی

درحالی درآمدهای تبلیغاتی اختصاص یافته به ورزش ایران ناشی از پخش مسابقات در سال ۹۹ معادل ۱۵ میلیارد تومان تعیین شده است که طبق اعلام مدیرعامل یک باشگاه، در لیگ برتر فوتبال ایران بازیکن یا بازیکنانی با قرارداد بیش از ۱۰ میلیارد تومان فعالیت دارند.

به گزارش ایسنا، بر اساس قانون بودجه سال ۱۳۹۹ مشخص شد که به استناد بند (پ) ماده (۹۲) قانون برنامه ششم توسعه، وزارت ورزش و جوانان و سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مکلف شدند درآمدهای تبلیغاتی ناشی از پخش مسابقات ورزشی را به ردیف درآمدی شماره ۱۴۰۱۸۴ نزد خزانه‌داری کل‌ کشور واریز نمایند. وجوه واریزی از محل ردیف  ۴۹-۵۳۰۰۰۰ مندرج در جدول شماره (۹) این قانون به نسبت سی درصد ۳۰ درصد در اختیار وزارت ورزش و جوانان (برای کمک به فدراسیون‌های مربوطه) و ۷۰ درصد  در اختیار سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران قرار می‌گیرد.

درآمد حاصل از تبلیغات ناشی از پخش مسابقات ورزشی در قانون بودجه سال ۹۹ معادل ۵۰ میلیارد تومان در نظر گرفته شده است و در صورت پرداخت سهم درآمدهای تبلیغاتی ناشی از پخش مسابقات ورزشی از سوی سازمان صدا و سیما به وزارت ورزش معادل ۱۵ میلیارد تومان به این وزارتخانه در سال ۹۹ باید پرداخت شود؛ رقمی که مربوط به تمام رشته های ورزشی است که سهمی از پخش در صدا و سیما دارند.

به تازگی اما مدیرعامل پدیده شهر خودرو مدعی شد که در لیگ برتر فوتبال ایران بازیکنانی وجود دارند که رقم قرارداد آن‌ها بیش از ۱۰ میلیارد تومان است. این یعنی برخی تیم های لیگ برتری شاید بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان هزینه کرده باشند و شاهد جابجایی اعداد و رشد صورت حساب های مالی فوتبال ایران در فصل جاری هستیم و این مساله صرفا به این رشته ورزشی خلاصه نمی شود هرچند که نسبت بسیار بالاتری را در قیاس با سایرین به خود اختصاص داده است.

در عین حال میزان هزینه کرد باشگاه های ورزشی در رشته های مختلف به ویژه در حوزه فوتبال که نسبت به سایر رشته اعدام و ارقام درشت تری در آن جابجا می شود مشخص نیست اما اگر بخواهیم در مورد این رشته ورزشی که بیشترین میزان از پخش در صدا و سیما را به خود اختصاص داده و بیشترین توجهات به آن معطوف است صحبت کنیم، باید بگوییم سهم درآمدهای تبلیغاتی ناشی از پخش مسابقات ورزشی بسیار عجیب است، آن هم در شرایطی که به طور مثال تیمی همچون شهر خودرو مشهد با رقمی بین ۴۰ تا ۵۰ میلیارد تومان بسته شده و به گفته مدیرعاملش از نظر هزینه کرد با برخی تیم های فاصله بسیار زیادی دارد و نمی تواند با تیم های دولتی در این زمینه رقابت کند. این یعنی برخی تیم های ممکن است تا ۲ یا سه برای تیمی نظیر شهرخودرو هزینه کرده باشند.

ماجرای درآمدهای درآمدهای تبلیغاتی اختصاص یافته به ورزش ایران ناشی از پخش مسابقات در سال ۹۹ که معادل ۱۵ میلیارد تومان تعیین شده است زمانی عجیب تر به نظر می رسد که بخواهیم این رقم را نه تنها با هزینه کرد یک تیم در رشته فوتبال بلکه با دیگر تیم ها و رشته های ورزشی از جمله فوتبال، والیبال، بسکتبال، هندبال و… مقایسه کنیم. اینکه عدد ۱۵ میلیاردی تعیین شده با چه توجیه اقتصادی مدنظر قرار گرفته است و تا چه حد تامین کننده بخشی از هزینه های صورت گرفته در اقتصاد ورزش ایران است؟

انتهای پیام

حق پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – لطف ۵۰ میلیاردی به تلویزیون

سایت های شرط بندی

اگر تلویزیون ناچار بود به جای پخش مسابقات پرسپولیس و استقلال، سریال بسازد و روی آنتن ببرد چقدر باید خرج می‌کرد.

به گزارش ایسنا، روزنامه دنیای‌ اقتصاد نوشت: «در مورد حق پخش تلویزیونی به دفعات صحبت شده است. صداوسیمای ایران مثل همه جای دنیا باید پول پخش مسابقات فوتبال را به برگزارکنندگان بپردازد اما زیر بار این تکلیف نمی‌رود. در این شرایط فوتبال برای تلویزیون نقش دکان دو نبش بسیار سودآور را بازی می‌کند؛ از یک طرف صداوسیما با پخش مسابقات مهم مخاطب جذب می‌کند، از سوی دیگر به واسطه پخش آگهی‌های تبلیغاتی درآمد نجومی کسب می‌کند و از همه مهم‌تر این که از هزینه‌های برنامه‌سازی برای این ساعات معین معاف می‌شود. تمرکز گزارش پیش رو، روی همین مورد سوم است. قصد داریم مقایسه کنیم و ببینیم اگر تلویزیون ناچار بود به جای پخش مسابقات پرسپولیس و استقلال، سریال بسازد و روی آنتن ببرد چقدر باید خرج می‌کرد.

هزینه‌های سریال‌سازی در تلویزیون ایران همیشه یک بحث داغ و جذاب بوده است. این موضوع مربوط به امروز و دیروز هم نیست. سریال امام علی(ع) در فاصله سال‌های ۷۰ تا ۷۵ با بودجه تقریبا ۲۷۰ میلیون تومانی ساخته شد. تولید سریال یوسف پیامبر در سال ۸۷ حدود شش‌ونیم میلیارد تومان هزینه داشت. سریال در چشم باد که تولید آن از سال ۸۳ تا ۸۷ طول کشید، ۱۲ میلیارد تومان خرج روی دست مدیران تلویزیون گذاشت و ساخت سریال مختارنامه بین سال‌های ۸۲ تا ۸۸ هم ۲۰ میلیارد تومان هزینه داشت. خب شاید بگویید اینها سریال‌های فاخر هستند که تولید هر کدام‌شان چند سال طول کشیده است؛ بنابراین جالب می‌شود اگر بدانید سریال پایتخت ۶ که به خاطر شیوع کرونا نیمه‌تمام باقی ماند، با هزینه ۲۳ میلیارد تومانی روانه آنتن شد. همچنین فصل دوم سریال «نون‌خ» ۱۵ میلیارد تومان هزینه داشت که سه میلیارد تومان آن توسط استانداری پرداخت شد. گفته می‌شد هزینه تولید سریال‌های عادی در تلویزیون بین دقیقه‌ای ۳ تا ۱۰ میلیون تومان است. این البته برآورد دو سال قبل بوده که حتما تا الان تغییر زیادی کرده است. همین برآورد به ما می‌گوید ساخت یک سریال آپارتمانی ساده با بازیگران متوسط، حداقل دقیقه‌ای سه میلیون تومان خرج دارد. حالا برویم سراغ لیگ برتر. شبکه سه در طول هر فصل فوتبالی ۵۸ مسابقه پرسپولیس و استقلال را به‌صورت زنده پخش می‌کند. ۵۸ تا ۹۰ دقیقه می‌شود ۵۲۲۰ دقیقه و این عدد ضرب‌در سه میلیون تومان (کف هزینه تولید سریال) ما را به عدد ۱۵ میلیارد و ۶۶۰ میلیون تومان می‌رساند. حالا اگر هزینه ۱۰ میلیون تومانی مربوط به تولید هر دقیقه از سریال پربیننده را در نظر بگیریم، تنها پخش مسابقات سرخابی‌ها ۵۲ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان در حوزه برنامه‌سازی به سود تلویزیون است.

بدون در نظر گرفتن هر ثانیه آگهی چند میلیونی که خودش سر به فلک می‌کشد، تلویزیون بابت پخش مسابقات سرخابی‌ها در لیگ برتر بین ۱۵ تا ۵۰ میلیارد تومان از هزینه برنامه‌سازی معاف می‌شود. این تازه غیر از مسابقات حذفی، سوپرجام و آسیایی دو تیم است. تازه مخاطب دائمی و قطعی مسابقات فوتبال هم تضمین‌شده است؛ بر خلاف بسیاری از سریال‌های تلویزیونی پرهزینه که شکست می‌خورند. همچنین تلویزیون چندین برنامه ترکیبی و تحلیلی جانبی هم با خوراک همین مسابقات روی آنتن می‌برد. حالا حساب کنید ببینید بدهی واقعی صداوسیما به فوتبال چقدر است. انصافا خدا را خوش می‌آید باشگاه‌های ما به خاطر فقر مالی شاهد جدایی مهم‌ترین ستاره‌های‌شان باشند، بعد تلویزیون چنین سود هنگفتی از قبل آنها ببرد؟»

انتهای پیام

حق پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – جایگزین‌های حق پخش تلویزیونی

سایت های شرط بندی

شاید باشگاه‌های دولتی با صداوسیما دچار رودربایستی باشند اما دلیلی وجود ندارد سهامداران حقیقی سرخابی‌ها هم در گیر و دار این تعارفات باقی بمانند. صداوسیما باید پول پخش مسابقات را بدهد، اما اگر این اتفاق رخ ندهد، باشگاه‌ها دست‌کم دو جایگزین خواهند داشت.

به گزارش ایسنا، روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: «یکی از بلاتکلیف‌ترین قوانین و مفاهیم اقتصادی در ایران، حق پخش تلویزیونی مسابقات فوتبال است. درست ۱۹ سال پیش در چنین روزهایی، یعنی نیمه اول مهرماه ۸۰ مجلس ششم شورای اسلامی صداوسیما را مکلف به پرداخت حق پخش تلویزیونی مسابقات ورزشی کرد. با این حال تلویزیون به استثنای یک مقطع کوتاه در اوایل دهه ۹۰ هرگز حاضر به پرداخت مبلغی تحت عنوان حق پخش نشد.

محسن صفایی‌ فراهانی، رئیس پیشین فدراسیون فوتبال سال ۸۷ در این مورد گفته بود: «پرداخت حق پخش از سوی صداوسیما در مجلس ششم تصویب شد ولی اجرای آن با برخی مقاومت‌های بازدارنده تاکنون محقق نشده است. به دلیل اختلافی که در جهت اجرای این مصوبه بین مجلس و شورای نگهبان پیش آمد این قانون پنج بار در مجمع تشخیص مصلحت نظام پیش کشیده شد. این پرونده هنوز مفتوح است.»

در هر صورت اما به نظر می‌رسد با خصوصی شدن دو باشگاه پرسپولیس و استقلال، بالاخره این موضوع باید تعیین تکلیف شود. شاید باشگاه‌های دولتی با صداوسیما دچار رودربایستی باشند اما دلیلی وجود ندارد سهامداران حقیقی سرخابی‌ها هم در گیر و دار این تعارفات باقی بمانند. صداوسیما باید پول پخش مسابقات را بدهد، اما اگر این اتفاق رخ ندهد، باشگاه‌ها دست‌کم دو جایگزین خواهند داشت.

تلویزیون‌های اینترنتی: طبیعتا اولین گزینه باشگاه‌ها در صورت عدم توافق با صداوسیما، تلویزیون‌های اینترنتی است. سازمان لیگ می‌تواند با یکی از این تلویزیون‌ها قرارداد ببندد، پولش را بگیرد و تلویزیون مربوطه هم در ازای دریافت مبالغی از کاربران، مسابقات را برای آنها پخش کند. این سیستمی است که در بسیاری از تلویزیون‌های کابلی جهان پیاده می‌شود. مشکل بزرگ این طرح اما هزینه‌زا بودن آن برای مردم عادی، عدم فراگیری اینترنت نسبت به تلویزیون سراسری و نیز سایر مشکلات سخت‌افزاری است.

مشتریان خارجی: در صورت کنار رفتن صداوسیما، احتمال توافق مدیران فوتبال ایران با شبکه‌های تلویزیونی بیرون از کشور منتفی نیست. سال ۹۳ علی کفاشیان، رئیس وقت فدراسیون فوتبال از پیشنهاد شبکه‌های الجزیره‌اسپورت و دوبی‌اسپورت برای خرید حق پخش مسابقات لیگ برتر ایران خبر داد. بالاخره ممکن است برخی شبکه‌های ماهواره‌ای برای خود در ایران جامعه هدفی متصور باشند و همین مساله برای آنها در مسیر خرید حق پخش لیگ برتر ایجاد جذابیت کند. با این حال اولا صورت قانونی عقد چنین قراردادهایی مشخص نیست و ثانیا در این صورت هم بسیاری از مخاطبان ایرانی برای دنبال کردن مسابقات با مشکل مواجه خواهند شد.

بازنده‌ای به نام صداوسیما: هر کدام از این اتفاق‌ها اگر رخ بدهد، بدون تردید بازنده اصلی صداوسیما خواهد بود؛ رسانه‌ای که میلیون‌ها مخاطب را از دست می‌دهد و از سالانه میلیاردها تومان سود ناشی از پخش آگهی‌های بازرگانی همزمان با رویدادهای مهم ورزشی محروم خواهد شد. در این صورت تلویزیون حتی اجازه پخش یک ثانیه از فیلم مسابقات را هم نخواهد داشت و به علاوه کرکره برنامه‌های تحلیلی و ترکیبی وابسته به فوتبال هم پایین می‌آید. پس شاید بهتر باشد صداوسیما همزمان با گذار باشگاه‌ها به خصوصی شدن، سرانجام خودش را آماده پرداخت حق پخش تلویزیونی کند.

انتهای پیام

حق پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – یک سوم “حق” پخش، فوتبال را راضی می کند؟/ سکوت صداوسیما در نحوه اجرای قانون

سایت های شرط بندی

با وجود ابلاغ قانون پرداخت ۳۰ درصد از درآمدهای حق پخش تلویزیونی فوتبال به این رشته، هنوز جزییات و زمان اجرای این طرح مشخص نیست ولی به طور مشخص به نظر می‌رسد این قانون نتوانسته فوتبالی‌ها را راضی کند.

به گزارش ایسنا، سال‌هاست که صداوسیما بابت حق پخش تلویزیونی مسابقات ورشی از جمله فوتبال که دارای درآمد بسیار زیادی در اقصی نقاط جهان است، پولی پرداخت نمی‌کند و این موضوع فوتبال ایران را در معرض ورشکستگی قرار داده و آن‌ها فاقد توان لازم برای پرداخت مطالبات بازیکنان و مربیان خود هستند.

با وخیم‌تر شدن وضعیت تیم های فوتبال، اکنون وزیر ورزش و جوانان از دریافت بخشی از حق پخش تلویزیونی در سال ۹۹ خبر داده است. مسعود سلطانی فر گفته است که «بعد از چهل سال که صدا و سیما زیر بار حق پخش به عنوان یکی از منابع مهم ورزش نمی‌رفت، توانستیم حق پخش را در قالب تبصره‌ای در بودجه ۹۹ با بهره ۳۰ درصد وزارت ورزش و جوانان و ۷۰ درصد صدا و سیما بگنجانیم و بالاخره  امسال در بودجه گذاشتیم. دیروز هم در ابلاغیه برنامه و بودجه برای ما آمد که بالاخره فرایند اجرایی شدن آن در حال انجام است».

*ابراز امیدواری برای سهم برابر فوتبال و صداوسیما در سال آینده

طی روزهای گذشته نیز، حمیدرضا فولادگر، رییس کمیسیون ویژه حمایت از تولید ملی و نظارت بر اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی مجلس نیز گفته پیشنهاد نمایندگان مجلس ۵۰-۵۰ بود که صداوسیما این موضوع را نپذیرفته و در نهایت با پرداخت ۳۰ درصد از حق پخش تلویزیونی به فوتبال موافقت کرده است. او ابراز امیدواری کرده که در صورت اجرای این قانون در سال جاری، فوتبال در سال آینده ۵۰ درصد از حق پخش را به خود اختصاص دهد.

برخلاف رضایت نمایندگان دولت و مجلس از اجرای چنین طرحی، به نظر می‌رسد خانواده فوتبال هنوز به طور کامل از این موضوع رضایت ندارد و خواستار سهم بیشتری از حق پخش تلویزیونی است که به واسطه سال ها انحصارطلبی صداوسیما پرداخت نشده است و موجب اوضاع نه چندان مناسب باشگاه‌داری در فوتبال شده است.

*انتقاد رئیس سازمان اقتصادی و عضو هیات رئیسه سازمان لیگ

صادق درودگر، رئیس سازمان اقتصادی فدراسیون فوتبال که با حفظ سمت، عضو هیات رئیسه سازمان لیگ فوتبال است، در روزهای گذشته و قبل از رضایت وزیر ورزش از چنین قانونی، اعلام کرد که پرداخت ۳۰ درصد از حق پخش تلویزیونی به فوتبال معقول نیست و وزارت ورزش هم از این طرح استقبال نخواهد کرد.

او تاکید کرده بود که «فکر نمی‌کند وزارت ورزش این موضوع را قبول کند چرا که پرداخت ۳۰ دصد از حق پخش تلویزیونی به فوتبال منصفانه نیست و دولت هم این موضوع را نمی پذیرد». با این حال به نظر می‌رسد که در واقعیت دولت از این اتفاق راضی و خوشنود است.

*سکوت صداوسیما و عدم اعلام جزییات پرداخت سهم فوتبال

وزیر ورزش درحالی از آغاز فرایندهای اجرایی اجرای این ابلاغیه خبر داده که هنوز معلوم نیست از چه تاریخی سازمان لیگ قادر به دریافت سهم تیم ها از حق پخش تلویزیونی خواهد بود و آیا این موضوع در بازی های باقی مانده از لیگ نوزدهم اجرایی است یا به لیگ بیستم گره خواهد خورد.

از سوی دیگر صداوسیما نیز هنوز درباره این موضوع سکوت کرده و جزییات بیشتری از آن را لو نداده است و به نظر می رسد فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ نیز در جریان اجرای این طرح نیست.

طبق اطلاعات منتشر شده، به نظر می رسد صداوسیما به صورت مستقیم حق پخش را از فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ خریداری نخواهد کرد؛ بلکه درصدی از درآمدهای خود از طریق پخش مسابقات فوتبال و برنامه های ورزشی با محوریت فوتبال را به این رشته ورزشی اختصاص خواهد داد.

اگرچه پرداخت ۳۰ درصد از درآمدهای حق پخش تلویزیونی نمی‌تواند حق واقعی خانواده فوتبال را ادا کند اما به عنوان یک آب باریکه می‌تواند بخشی از مشکلات و بدهی‌های تیم‌ها را برطرف کند اما همچنان چگونگی اجرای این قانون مشخص نیست.

انتهای پیام

حق پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – پایتخت؛ آخرین میهمان یک سفره مفت

سایت های شرط بندی

«مسلما هیچ‌کس با تولید سریال طنز و استفاده‌های جدی و فکاهی از فوتبال مخالف نیست، اما به شرط آن که حق و حقوقش پرداخت شود. بروید بخوانید ببینید همین پایتخت چه درآمدهای افسانه‌ای عجیبی برای صداوسیما داشته و در فصل‌های مختلف چه اسپانسرها و حامیان گردن‌کلفتی پشت آن ایستاده‌اند. حتی دستمزد و سود مالی عوامل این مجموعه هم در استانداردهای خود تلویزیون بی‌نظیر است اما همین‌ها به فوتبال که می‌رسند سر کیسه را سفت می‌کنند؛ انگار با بچه یتیم طرفند.‌»

به گزارش ایسنا، رسول بهروش در یادداشتی در روزنامه همشهری نوشت: «تا به حال هزار بار دیده‌ایم که حتی بزرگ‌ترین و نامدارترین شبکه‌های تلویزیونی جهان هم هنگام پخش اخبار ورزشی و اعلام نتایج فوتبال، صرفا چند تصویر از دیدارهای برگزارشده به نمایش می‌گذارند و مطلقا خبری از پخش ویدئو در کارشان نیست. این قاعده حتی در مورد شبکه‌های دولتی هم مرسوم است؛ چنان‌ که مثلا در انگلستان شبکه بی‌بی‌سی اجازه پخش یک ثانیه از مسابقات لیگ برتر این کشور را ندارد.

این نشانه حرمتی است که به‌درستی به مالکیت فوتبال بر فوتبال داده می‌شود؛ این که برای تولید این کالا هزینه‌های نجومی (شامل دستمزد مربیان و بازیکنان و مخارج سفر و اسکان و خورد و خوراک و …) پرداخت شده و صرفا کسانی حق بهره‌برداری از آن را دارند که پولش را داده باشند. به این ترتیب انحصار هرگونه استفاده از تصاویر مسابقات فوتبال فقط مربوط به شبکه‌هایی است که حق پخش آن را خریده باشند.

این حرف‌ها اما در ایران جوک است، افسانه است. اصل مسابقات که به‌‌صورت مجانی روی آنتن می‌رود و حتی تلاش‌های مجلس قانونگذار برای مجاب کردن صداوسیمای انحصاری به پرداخت پول بابت این موضوع هم به جایی نمی‌رسد. این یعنی گردن این نهاد خیلی کلفت و سنبه حسابی پرزور است.

کاش فقط اصل مسابقات بود که به تاراج می‌رفت. صداوسیمای ایران که برای خرید و پخش امثال کلید اسرار یا سریال‌های بنجل چینی و کره‌ای سبیل طرف خارجی را چرب می‌کند، در کنار پخش رایگان مسابقات فوتبال داخلی، کلی هم خوراک برای برنامه‌های جانبی می‌گیرد؛ از بخش‌های مختلف اخبار ورزشی تا فوتبال برتر و ویدئوچک و شب‌های فوتبالی و ورزش و مردم.

یعنی این همه آنتن پر می‌شود و مخاطب پای کار می‌آید اما تلویزیون یک پاپاسی به فوتبال نم پس نمی‌دهد. حالا پای فوتبال حتی به تولیدات نمایشی هم باز شده؛ به جایی که امسال سریال پربیننده پایتخت رسما از فضای یک بازی مهم لیگ برتری با اسامی و عناوین واقعی استفاده کرد؛ از۲ باشگاه بزرگ و مردمی پرسپولیس و نساجی تا نام حقیقی بهتاش فریبا، بازیکن سابق استقلال که گویا دل خوشی هم از این ماجرا ندارد.

اما فوتبال سفره رنگین بی‌صاحب است، خوان حراج شده‌ای که پایتخت هم از آن لقمه‌ای برمی‌گیرد و می‌رود.

مسلما هیچ‌کس با تولید سریال طنز و استفاده‌های جدی و فکاهی از فوتبال مخالف نیست، اما به شرط آن که حق و حقوقش پرداخت شود. بروید بخوانید ببینید همین پایتخت چه درآمدهای افسانه‌ای عجیبی برای صداوسیما داشته و در فصل‌های مختلف  چه اسپانسرها و حامیان گردن‌کلفتی پشت آن ایستاده‌اند. حتی دستمزد و سود مالی عوامل این مجموعه هم در استانداردهای خود تلویزیون بی‌نظیر است اما همین‌ها به فوتبال که می‌رسند سر کیسه را سفت می‌کنند؛ انگار با بچه یتیم طرفند.‌»

انتهای پیام

حق پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال
سایت شرط بندی فوتبال