سایت شرط بندی فوتبال – کوزه‌گر از کوزه شکسته آب می‌خورد

سایت های شرط بندی

روند نقل‌وانتقالات فوتبال ایران در سالیان گذشته نشان می‌دهد بازیکنان زیادی با خصوصیات تهاجمی، بیش از مدافعان و دروازه‌بان‌ها راهی اروپا شده‌اند.

به گزارش ایسنا، طی سال‌های اخیر بازیکنان ایرانی تمایل بیشتری برای مهاجرت و بازی کردن در کشورهای اروپایی از خود نشان‌ داده‌اند به طوری که در حال حاضر بیش از ۱۰ بازیکن در کشورهای مختلف قاره سبز بازی می‌کنند که از این بین بازیکنانی مانند سردار آزمون، علیرضا جهانبخش، مهدی طارمی و … بیشتر جلب توجه کرده‌اند.

نکته جالب در نقل‌وانتقالات از ایران به اروپا، توجه تیم‌ها نسبت به بازیکنانی است که در فاز تهاجمی بازی می‌کنند و کمتر پیش آمده بازیکنی با ویژگی‌های تدافعی از ایرانی به اروپا ملحق شود. نگاهی به فهرست لژیونرهای شاغل در لیگ‌های درجه یک و دو اروپا نشان می‌دهد از میان ۱۳ لژیونری که از ایران به اروپا رفتند و همچنان در این کشورها مشغول بازی هستند، فقط میلاد محمدی، سید مجید حسینی، صادق محرمی، علیرضا بیرانوند و امیر عابدزاده در پست‌های تدافعی به میدان می‌روند.

در عوض بازیکنانی مانند سردار آزمون، مهدی طارمی، علیرضا جهانبخش، کریم انصاری‌فرد، کاوه رضایی، علی قلی‌زاده، الله‌یار صیادمنش، یونس دلفی و محمدمهدی مهدی‌خانی به عنوان وینگر یا مهاجم در اروپا بازی می‌کنند (به جز این اسامی، بازیکنانی دیگری در کشورهای اروپایی حضور دارند که به علت سرشناس نبودن لیگ یا تیم‌هایشان از گفتن آن‌ها صرف‌نظر شده است).

* مهاجمان خارجی ناکارآمد

به همین علت، در حال حاضر فوتبال ایران با مشکل کمبود بازیکن تهاجمی مواجه است و سرانه گلزنی تیم‌ها به مراتب کاهش یافته است. در نتیجه تیم‌های حاضر در لیگ برتری برای جبران این مشکل، از مهاجمان خارجی برای تقویت خط حمله خود استفاده کرده‌اند.

نگاهی به لیست بازیکنان خارجی شاغل در ایران نشان می‌دهد عمده آن‌ها در خط حمله بازی می‌کنند. شیخ دیاباته، کریستین اوساگونا، کی‌روش استنلی، لوسیانو پریرا، یوکیا سوگیتا، دارکو بیدوف، اوکاشا حمزاوی، کوین فورچونه، آنتونی استوکس و ایوان مارکوویچ بازیکنانی هستند که به عنوان مهاجم یا وینگر در لیگ نوزدهم به کار گرفته شدند و برخلاف هزینه‌های انجام شده، تعداد اندکی از این بازیکنان توانستند انتظارات کادرفنی تیم‌ها را برآورده کنند.

* کلید حل بحران در جیب جوانان است؟

به گزارش ایسنا، فوتبال ایران از حیث پرورش بازیکنانی که در فاز هجومی به استانداردهای اروپایی نزدیک ‌هستند، عملکرد خوبی داشته و در عوض کمتر در خطوط تدافعی موفق ظاهر شده است. به همین دلیل تاکنون بازیکنان خارجی زیادی در خط حمله استخدام شدند که این روند با وضع قانونی مبنی بر منع جذب بازیکنان خارجی و جدایی داخلی ها، در بخش تهاجمی تیم‌ها به یک مشکل تبدیل خواهد شد.

این احتمال می‌رود که لیگ بیستم تبدیل به لیگ کم‌گل‌تری نسبت به فصول گذشته شود. تنها راه‌حل خروج از این وضعیت، سرمایه‌گذاری تیم‌ها روی بازیکنان جوان‌تر است که در چند فصل گذشته با ظهور بازیکنان توانمندی مانند علی علیپور، صیادمنش، قایدی و … همراه شده اما کافی نیست. به نظر می‌رسد باید به انتظار فرارسیدن لیگ بیستم و عملکرد تیم‌ها در خط حمله نشست تا به پاسخ این سوال برسیم.

انتهای پیام

لژیونر
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – لژیونرهایی که از هول حلیم توی دیگ افتادند!

سایت های شرط بندی

تب حضور در فوتبال اروپا گاهی چنان تند است که بازیکنان جوان ایرانی را تا مرز تباهی می‌برد و موجب سوخت رفتن استعدادها می‌شود.

به گزارش ایسنا، دلایل مختلفی وجود دارد که یک فوتبالیست جوان و با استعداد در فوتبال ایران بسوزد و انگار که فوتبالیستی با چنین استعداد و مهارتی به وجود نیامده است. نام های زیادی هم در این زمینه وجود دارد که برای همه آشنا هستند. با این حال در برهه ای تصور غالب این بود که اگر فوتبالیست ها در سال های نخست فوتبالشان به اروپا بروند پیشرفت خواهند کرد.

علیرضا جهانبخش و سردار آزمون دو بازیکنی هستند که قبل از دهه سوم زندگی خود راهی اروپا شدند و گام به گام پیشرفت کردند تا فوتبال ایران به واسطه این فوتبالیست‌ها دیده شود. سیر پیشرفت این دو بازیکنی الگویی برای سایر جوانان و هم‌نسلان آن‌ها شد که قید دستمزدهای میلیاردی را بزنند و با مبالغ کمتر وارد چالش دشواری شوند.

دلایل مختلف دیگری هم وجود دارد که یک بازیکن حضور در اروپا را تجربه کند؛ افزایش ارزش ارز در برابر پول ملی، رفاه و زندگی بهتر در کشورهای اروپایی، آزادی بیشتر و همینطور رویای دیده شدن توسط استعدادیاب‌های اروپایی که شاید برای رفتن از لیگ ایران و بازی در لیگ‌های سطح دو و سه اروپایی هم کافی باشد.

با این وجود این مسیر هم بی‌عیب و نقص نیست و بعد از چندین سال، نیمی از فوتبالیست‌های ایرانی در این راه به بن‌بست خورده‌ و ناکام مانده‌اند و می‌رود که استعدادشان سوخت شود و یک بازیکن باکیفیت به واسطه انتخاب‌ اشتباه آینده خودش و همینطور فوتبال ایران را تباه کند.

در این گزارش کاری به بازیکنانی که راهی ایسلند، اوکراین و جمهوری آذربایجان شده‌اند نداریم، چرا که قبل از ترانسفر شدن به این کشورها، در ایران هم بازیکن درجه یک و ملی‌پوشی نبودند.

* تب تند لژیونر شدن

مشخصا صحبت درباره بازیکنانی مانند الله‌یار صیادمنش، صادق محرمی، یونس دلفی، محمدمهدی مهدیخانی و همینطور بازیکنانی مانند محمد نادری، امید نورافکن و … است که این دو نفر آخر زودتر به اشتباه خود پی بردند.

همه ان بازیکنان در سودای پیشرفت و انتقال به تیم‌های بهتری بودند اما موضوع به این سادگی‌ها نیست و ممکن است یک تصمیم اشتباه و قرار گرفتن در تیمی که فرصت بازی کردن در آن وجود نداشته باشد، مساوی با سقوط آزاد باشد.

به وضعیت بازیکنانی که نام برده شد قبل از ترک فوتبال ایران نگاه کنید. اکثرا در برهه‌ای جزو برترین فوتبالیست‌ها و همینطور ملی‌پوش بودند و این فرصت را داشتند تا یکی، دو فصل دیگر تبدیل به بهترین بازیکنان شاغل در لیگ برتر ایران شوند اما نادرست نیست اگر بگوییم از “هول حلیم توی دیگ افتادند” و حالا در پنجره نقل و انتقالات به دنبال راهی هستند تا در جای دیگری فوتبال بازی کنند.

به امید نورافکن و محمد نادری توجه کنید؛ هر دو به بلژیک رفتند تا مانند کاوه رضایی در این کشور اروپایی دیده شوند اما نه تنها اینطور نشد که مجبور شدند برای نجات فوتبال‌شان به ایران برگردند. حداقل انتخاب دوم‌شان بهتر بود و الان جزو بهترین نفرات در پست‌های تخصصی خود هستند. به جز این‌ بازیکنان باید به علی کریمی، هافبک استقلال هم اشاره کرد که یک فصل در کرواسی ماند و بیش از این وقتش را تلف نکرد یا فرشاد احمدزاده که فقط یک فصل در لهستان توانست بازی کند.

درباره سایرین چطور؟ صیادمنش دنبال خروج از فنرباغچه است و با بازیکنی که ماه‌ها قبل سراغ داشتیم فرسنگ‌ها فاصله دارد. یونس دلفی که در ۱۷ سالگی پدیده شده بود، ماه‌ها قبل در زمین فوتبال دیده شد و او هم دنبال جدایی است. صادق محرمی در دینامو زاگرب نیمکت نشین است و معلوم نیست تا چه زمانی در این تیم می‌ماند و آیا راهی تیم بهتری خواهد شد یا نه. مهدیخانی هم به تیمی مانند واراژدین رفته که در کرواسی هم جزو تیم‌های قعرنشین است. اگر چه بعد از مدت‌های مدیدی گل زده اما خبری از این بازیکن هم نیست.

* جای خالی حرفه‌ای‌گری

مطلقا هدف این نیست که بازیکنان جوان و با استعداد فوتبال ایران را با بیان خطر لژیونر شدن به واهمه بیندازیم اما انتقال به فوتبال اروپا تجربه‌ای است متفاوت از فوتبال ایران و سطح بالایی از رقابت را می‌طلبد. از طرفی باید راهی تیمی شد که حداقل در وضعیت بهتری نسبت به تیم‌های ایرانی باشد و همینطور فرصت بازی کردن در آن وجود داشته باشد.

بازیکنان جوانی که نام برده شد همگی در اوایل دهه سوم زندگی قرار دارند و هنوز هم برای انتخاب بهتر فرصت هست و باید با قرار گرفتن در موقعیت بهتر، راه پیشرفت و رسیدن به سطح بالای فوتبال اروپا را انتخاب کنند.

بررسی این چند عامل و گرفتن پاسخ مثبت می‌شود راهی که فوتبالیست‌هایی مانند آزمون، جهانبخش، رضایی، قلی‌زاده، عابدزاده، طارمی و … رفته‌اند و نام‌شان در حد لیگ کشوری که بازی می‌کنند، بر زبان‌ها افتاده است و این فرصت را دارند که در شرایط و موقعیت بهتری بازی کنند و حتی دستمزد بیشتری هم کسب کنند.

با این شرایط، نخستین عاملی که موجب پیشرفت فوتبالیست‌های داخلی در اروپا می‌شود، تفکر حرفه‌ای است که هنوز در فوتبالیست‌های ایرانی نهادینه نشده و نیازمند مشاوری هستند که راه درست را از بیراهه تشخیص دهد.

انتهای پیام

لژیونر
سایت شرط بندی فوتبال

سایت شرط بندی فوتبال – بباز اما لژیونر باش!

سایت های شرط بندی

سعید عزت‌اللهی چند فصلی است که کمر به نابودی فوتبالش بسته و حضور در فوتبال اروپا به هر قیمتی، تبدیل به چالش بزرگی برای او شده است که فعلا سودی جز سوختن استعدادش نداشته است.

به گزارش ایسنا، سعید عزت‌اللهی بعد از تجربه ناکام در روسیه، انگلیس و بلژیک با قراردادی سه ساله راهی وایله دانمارک شده تا از این پس فوتبالش را در این تیم دنبال کند. این اتفاق به معنی ادامه فوتبال این بازیکن جوان در فوتبال اروپاست و به نظر می‌رسد او فعلا قصد بازگشت به ایران را ندارد. در واقع عزت‌اللهی تصمیم گرفته فعلا در زمره بازیکنان لژیونر قرار بگیرد و چه بسا با بازیکنان شاغل در فوتبال پرتغال، بلژیک، روسیه و … مقایسه شود.

* تب لژیونر شدن

چندین سالی است که فوتبالیست‌های ایرانی به دلایل فنی و غیر فنی از جمله کاهش ارزش ریال نسبت به ارزهای خارجی، قید بازی در ایران را می‌زنند و راهی کشورهای اروپایی می‌شوند. در نتیجه به علت افزایش کیفیت لیگ‌های سطح اول فوتبال اروپا، بازیکنان ایرانی کشورهای سطح دوم و سوم فوتبال قاره سبز را به عنوان مقصد انتخاب کرده اند که از نظر فنی یک پله از ایران بالاتر هستند.

برخی از بازیکنان توانستند در این جابجایی‌ها موفق ظاهر شوند که می توان به سردار آزمون، کاوه رضایی، مهدی طارمی و … اشاره کرد اما خیلی از بازیکنان ایرانی بعد از سال‌ها درجا زدن و عدم راهیابی به باکیفیت‌ترین تیم‌ها این کشورها، مسیر بازگشت به ایران را انتخاب کردند.

جدا از حضور در این کشورها، برخی از فوتبالیست‌ها که در سودای دیده شدن هم بودند، در نهایت با افت فاحش فوتبال‌شان و از دست دادن پیراهن تیم‌ملی هم مواجه شده‌اند که در این بین باید به بازیکنانی مانند صادق محرمی، فرشاد احمدزاده، وحید امیری، امید نورافکن، یونس دلفی و حتی سعید عزت اللهی اشاره کرد.

در عوض مقایسه کنید بازیکنانی مانند علی کریمی، ستاره کنونی استقلال و از بازیکنان حاضر در اردوی تیم‌ملی که بعد از یک فصل حضور در کرواسی، متوجه انتخاب اشتباهش شد و به سرعت به ایران برگشت تا فوتبالش بیش از این متضرر نشود.

یا امید نورافکن که اگر می‌خواست در بلژیک بماند، همچنان نیمکت‌نشین بود و نامش از یادها رفته بود. محمد نادری دیگر بازیکنی است که راهی کورتریک بلژیک شد اما نیمکت نشین بود تا اینکه به پرسپولیس آمد، درخشید و پیراهن تیم‌ملی را به دست آورد.

* عزت اللهی با خودش چند چند است؟

سعید عزت اللهی بی گمان از بااستعدادترین هافبک های دفاعی ایران است که در عین جوانی توانسته بازی در فوتبال اروپا را تجربه کند و در جام جهانی هم به میدان برود. او از نسل فوتبالیست‌هایی است که می تواند تا سال‌های سال برای ایران بدرخشد اما انتخاب‌های اشتباهش تا به حال مجال دیده شدن را از او گرفته است.

بدون تردید عزت اللهی مشتریان زیادی در فوتبال ایران دارد که از نظر فنی دست کمی از فوتبال کشورهای درجه سه اروپا ندارند و از نظر ساماندهی و فشردگی مسابقات در سطح بالاتری هم قرار دارد. اگرچه  از نظر سخت افزاری سخنی برای گفتن نیست اما او می توانست در ایران پول خوبی به دست بیاورد، فوتبالش را در معرض نمایش بگذارد، پیراهن تیم ملی را برای خودش حفظ کند و چه بسا مجددا فرصت ترانسفر شدن به اروپا را داشته باشد.

با این حال فعلا عزت اللهی رویاها و اهداف دیگری را در سر می‌پروراند که برای کسی روشن نیست چرا دست روی این قبیل تیم‌ها گذشته است؟ حداقل وایله دانمارک که به تازگی به فوتبال این کشور صعود کرده، تیم چندان بزرگی نیست و حتی بهترین تیم دانمارکی یعنی کپنهاگن هم حرفی برای گفتن در فوتبال اروپا ندارد!

کاش سعید به زودی متوجه شود که چطور سال‌های درخشان فوتبالش را با انتخاب‌های مردود می‌سوزاند و تا دیر نشده برای آینده خودش فکر بهتری داشته باشد.

انتهای پیام

لژیونر
سایت شرط بندی فوتبال